Dublińska opowieść
gdy przyjedziesz do Dublina przed Bożym Narodzeniem
będą tramwaje, ludzie, autobusowe przystanki
potem wieczór i dziewczyna z parasolką
gwiazdy znów utoną w Liffey
malutki hotelowy pokój, kręte schody
mewy śmieszki rano
ledwie po wschodzie słońca
dzień idzie przez pokój jasną plamą
niepełna jestem uczuć
gdy most srebrzy się deszczem
na poczcie świąteczne kartki
Kruk z Krainy wieczności na ramieniu człowieka
na ramieniu niezwyciężonego irlandzkiego Cuchulainna
zapach prochu, strzały
płonące papiery, cierpienie, jeszcze trochę wytrzymać
ludzie w kolejce po listowe znaczki
szuranie butami, mokre, deszczowe płaszcze
mężczyzna odwraca się
w ręce trzyma polecony list
uśmiecha się niepewnie patrząc na moje zaczerwienione policzki
gdy zaczyna padać deszcz jestem bardziej samotna niż wczoraj
nie można chcieć wszystkiego, nie można wybrać sobie miłości
dwoje ludzi, dwa obłoki, dwa serca
puste pola, brak słów
choinka z tysięcy żarówek nie rozpali twojego serca
ale przyjedź porannym pociągiem
Wieczny Ogień w metalowej kuli, otoczony łańcuchami
zniewolony jak człowiek
tylko jeden jesienny liść chce go pocieszyć
spadł i zatrzymał się w pobliżu ognia
nie szalej liściu jesienny, bo spłoniesz
nad rzeką mewy i ludzie na moście
śpią z plastikowymi torebkami pod głowami
to oni z kamiennego pochodu po drugiej stronie rzeki
kamienny mężczyzna przyciska do piersi chleb
korowód kamiennych wyrzutów sumienia
bezradna kobieta cieniem już jest i nie ma siły podnieść rąk
więc wznosi do nieba oczy
a za jej plecami ulsterski bank
gdzie bogactwo rozsypuje się w rękach
bogactwo bezładnych kamieni
nadzieja jak różnokolorowa choinka z tysięcy żarówek
ich blask rozmywa się w wieczornej wilgoci
oświetlone świąteczne drzewka
są jeszcze zbyt małe by święcić triumfy dorosłych drzew
Przyjaciółki przystanęły pod parasolem
na moście zapaliły się światła.
na przejściu dla pieszych na O’Connell Street wysypały się cytryny
jak żółte kanarki rozbiegły się pod koła samochodów
kobieta załamała ręce
pomocnicy zaczęli wciskać jej w dłonie
coraz to nowe znalezione cytryny
a nawet jedną pomarańczę i chusteczkę, bo po co płakać
kobieta przeszła na druga stronę, przystanęła
niedołężna już jestem, nie mogłam się schylić, mój Boże
dobrze, że ci ludzie
nic się nie stało tylko ja już wiem, że jest inaczej westchnęła i schowała
cytryny do ogromnych kieszeni płaszcza
Przyjedź do Dublina po zachodzie słońca
wszyscy już wiedzą, że na ciebie czekam
oglądając wczesny wieczór w ciemnoniebieskim Trinity College
muzea i księgi lubią mrok
więc zwiedzam jak przykładni turyści
strona celtyckiej księgi zatrzymuje się na opowieści
tylko dla nas na ten dzień odpowiedniej
malowane litery utwierdzają mnie w tym
że to obietnica miłości, ciszy, nadziei
na piętrze jest biblioteka
na jednej z piętrowych półek na pewno jest granatowa książka z opowieści
księga, która ratuje życie
zawsze powinna leżeć na gościńcu aby można było ją znaleźć
tutaj w bibliotece odpoczywa po trudach przebywania wśród ludzi
w katedrze przyciskam ręce do serca
bo grają organy i światło-cienie w nawach
srebrna obrączka pasuje na serdeczny palec
jeszcze tylko jeden spacer nad kanałem
jeszcze jeden księżyc, jedna droga
z tobą spotkanie, mój smutny mistrzu Patricku
nieumówiona i nieoficjalna randka we dwoje
ja wiem muszę wybrać, muszę żyć
ty już odpoczywasz i możesz patrzeć na wodę
a ja nie dbam o spokój, niech to diabli
zmęczona wracam przez znajome już ulice
kiedy przyjedziesz do Dublina nocą
pokażę ci pełnię księżyca nad Grand Canal
płynący statek świeci drugim księżycem
dwa światła, dwa księżyce
dają sobie znaki płynąc po wodzie i po niebie
granatowo-ciemnożółty wieczór
przyjedź do Dublina przed Bożym Narodzeniem
będę pocieszać twoje serce
trzymać cię za rękę na Raglan Road
potem poznam cię z dublińskim wieczorem – ja dziewczyna z parasolką
wtedy gwiazdy znów utoną w Liffey
malutki hotelowy pokój, kręte schody
mewy śmieszki w wigilię rano...
Dublin, listopad, 2008
.