Dzieci z plastiku
nadgarstki pokryte
liśćmi by ślady cięć
przykrył cień
cierpienie duszy
widoczne
szklanym okiem
folią owinięci
maszerują po sen
bez wartości
bez wyrazu
bez sensu
nogi ich skaczą
taniec błazna
w rytm głuchego
stukania w drzwi
nie... do nich
nikt już nie przyjdzie
przyjaciół sprzedali
za odrobinę
lepszego jutra
Toruń 07.01.2009
.