Brzoza
nie napisałam sobie urodzenia
dłonie grabiły pustą kartkę
potem płacz, białe płótno,
dłonie trzymały się razem…
nie napisałam sobie wieku
pijanym wzrokiem dodawałam cyfry
ulatywały zera, proste kreski
drzewa marszczyły czoła…
kiedy konary oplotły głowę
młotek rytmicznie stukał w drewno
trzasnęły drzazgi, zgrzytał czas i mdliło słodkim przemijaniem
liśćmi się potem zawstydziłam
palce zarosły mchem zielonym
okrągłe plecy wiatr wysmagał
ktoś skopał nogą pień zgarbiony
i posmutniałam krzykiem trawy
wylałam morze łez czerwonych
ptaki spłoszone drzemią w chmurach
a ja zasypiam snem zimowym
.