Nasza miłość
milczymy,
gdy miłość czesze nasze uczucia
i na agrafkę zapina poranny szlafrok
a potem odsuwa zasłony by zabić promieniem słońca,
ściszamy
zbyt głośne pocałunki skradzione nocy
i zasmucone ptaki co ze słów czerpią nadzieję
kiedy twoja ręka szuka kobiety
w westchnieniu sennym zwiniętym w kłębek
mówimy,
o włosach rozrzuconych na gwiezdnej poduszce
gdy za firanką księżyc nagi świeci
bezwstydzie rzuconym na oparcie krzesła
i obojętnie wpatrzonym w jej oczy
krzyczymy,
niczym struna skrzypiec smagana smyczkiem
jękiem liści deptanych jesienią
i gdyby nie ona,
ta miłość
nasza
umarlibyśmy z przeznaczenia
.