Cienie
pogrzebane w jeszcze żywej pamięci
spreparowane wątki niekończących się zdań
na łasce nieba noc żebrze potulnie
zimną rękę wyciąga przed siebie
jakże czujne – martwe oczy kreta
suche osty mgłę ciągną za włosy
w moim domu teraz cisza mieszka
w moim łóżku teraz śpią tylko cienie…
.