Na drewnianym koniku
kiedy piszę wiersz umierają poranki
i niespokojna, cicho
mgła się kładzie na dywanie
tęczą grają rymy
i poeci po burzy
ze skrzydłami anioła
z nadpalonymi piórami
równo poukładane słowa jadą wagonem do obozu
zamknięte rządki, szeregi, kolumny…
i nie uciekną
aby rozliczyć się z dniem
póki jeszcze jest, ten dzień.
przy oknie narodzenia
na drewnianym koniku
bujają się moje wiersze,
ale tylko do pierwszego promyka słońca
a potem,
ja,
ubrana w letnie rymy
idę wieszać pranie
pomiędzy wersami
.