Autoportret
spadała po zimnej szybie
czasem prosto zakrzywiając szczęście
ale cały czas w dół
liściem pod nogi przechodnia
szeleszcząc szeptem przydeptywanym zawiścią
i czerwienią wstydów, o których już nie miała pisać
oddechem parowała życie na szklanej tafli
gdzie piruety kręcił jej los
a w szklanej kuli dalej śnieg padał
i nie topniał od ciepła rąk
spłaszczony nos zbliżał się szybko do oczu
zapłakało gradem spojrzenie
i tylko dłonie dalej krwawiły od paznokci
gdy zaufanie ukrzyżowało jej miłość
.