Umieranie
cieniem jesteś
szarą sukienką drewnianej laski
tekturowym życiem
oddanym na makulaturę
by wycisnąć z niego resztki współczesności
plamą na szybie
kiedy patrzysz w jej nieskończoność
między grą
a kształtem dłoni
z reumatyzmem zmartwień.
grzbiet kota z czarną sierścią
co przemyka nocą w twoim cierpieniu
wygina się pod twoją ręką
z bólem serca
kiedy porankiem z trudem otwierasz oczy
i wkładasz umysł w swoje ciało
i wyrzucasz śmierci
co zatęchły w kuchni wraz z resztkami jedzenia
myślisz tak intensywnie,
i żeby schować gdzieś na jutro
i chociaż jedną szarą komórkę
i chociaż jedno małe obudzenie
tylko nucisz jednokierunkowo
tą piosenkę
odtwarzaną w gramofonie bez płyty
monotonnie, rytmicznie umierasz
w takt melodii, którą sam wymyśliłeś
- i nadal siedzisz w fotelu-
cieniem jesteś?
niebieskim parasolem
z drewnianą rączką, która nie ma już swojego cienia
.