Ucieczka
nieobecna wszechczasy w wieczności słów
i nieśmiertelności porządku wyrazów
zasłuchana w decybele monologów
zawsze rano podkręcam swoje myśli
ze złością łamię zasady jakich nauczyłam samą siebie
i szczotkuję pożółkłe
zaciśnięte
zawzięte
paznokcie
na innych ustach
układam cię w pomysłach
i z braku miejsca wypluwam wczorajszy wieczór
opary herbaty pieszczą moją twarz
nigdy nie umiałeś tak dobrze całować
zapomniałam,
że kalka służy tylko do kopiowania…
w koszu konają ślady twoich stóp z wycieraczki
wczoraj zmiotłam je na szufelkę
papieros już dawno się wypalił
stoję sama ze sobą pod rękę
a cień twój szczeka na mnie z kąta pokoju
niczym pies
rozwścieczony głodem
wcześnie zapalam światło
rozbieram się do naga
i przechodzę w niewinność
.