Do Itaki
Lecę ulotność skrzydeł
niesie mnie ponad górami
naprzeciw wiatrom
Lecę na czasowością i nazywalnością
słowa zamknięte w monologu westchnień
Lecę do Itaki!
w oczach buzuje tęsknota
rude włosy słońca ocierają mi twarz
nadal lecę
zarzucam sieć spojrzeń
widzę Itakę
łąki, góry, zamek
otumaniona błękitem nadal lecę
łapie puch chmur w kieszenie
zamyślona szczęśliwością
przelatuje,
spadam,
ginę…