***
Itaka jest taka pusta,
kwiaty już nie pachną tak jak wtedy,
strumienie pozmieniały bieg,
myśli wciąż wertują dawną
księgę pozytywnych wspomnień.
Pamiętam jak odpływałeś.
Nikt tak na mnie nie patrzył,
nikt nie uśmiechał się tak,
brakowało mi ciebie.
Co dzień zbierałam liście nadziei,
gdy już przesypała się klepsydra
mojej cierpliwości,
gdy zaczęłam je puszczać na wodzie niczym statki,
gdy już daleko odpłynęły, ty przychodzisz.
Jak przyzwyczaić się do ciebie?
zawsze lubiłeś strugać koniki z drewna,
teraz stoisz bezczynnie na tronie zaczytany we własne myśli.
Troja pozbawiła cię szarmanckiego spojrzenia,
usta twoje wyschły,
Odpłyń.
Ty i tak odpłyniesz przepowiednie rządzą twym losem
Odpłyń proszę nim znów się zakocham…