***
Tkwiłam w wewnętrznym więzieniu dwa lata,
uwięziona w pajęczynie ciała,
niby mucha trawiona przez soki
złości, smutku i rozpaczy,
pustka jest gorsza niż śmierć
bo jest niewidocznym zabójcą,
usychasz powoli, jak trawa na wietrze,
filozof powie:
„człowiek to trawa myśląca”,
więc byle podmuch,
podeptanie, czy skwar,
niszczy jej zieleń i piękno,
wiezienie to odcięcie od świata,
ludzi,
bytowania,
to spacer nad przepaścią,
niemoc,
niemożność wypowiedzenia swoich słów, uczuć i myśli
nie do pokonania, gdy masz swoje ja i nie masz tożsamości,
tylko namiastka życia - egzystowania,
bez egzaltacji i afirmacji,
zabija samo - zamknięcie w sobie.