Wczoraj było dość dziwne posiedzenie Rady Pedagogicznej. Nie pisałbym o tym, posiedzenia Rady są tajne, ale  było to zebranie otwarte, z udziałem Rady Rodziców i specjalnego gościa pana dyrektora, którym okazała się...  była pani dyrektor, która usiłowała - w obecności rodziców naszych uczniów  - przesłuchiwać nauczycieli POSA, jakim prawem zmieniali statut,  dlaczego zachowują się tak czy inaczej... Dostała kontrę, a w konsekwencji nokaut.  Wszystko to było absurdalne, żenujące, niepotrzebne i w zasadzie sprzeczne z przepisami. Przykre widowisko...

Dzień wcześniej były imieniny Renatki, ale ona miała europejskie szkolenie finansowe w Krakowie, więc pojechaliśmy po nią i poszliśmy na "proszony" obiad do "Siouxa" na Rynku.

A potem zaczął mi się mój przedświąteczny Ramadan,  czyli dzienny post z jedzeniem dopiero po zachodzie słońca. No i oczywiście bez alkoholu. Oczywiście, prawdziwy Ramadan w tym roku był w środku lata, co jest trudniejsze, bo dzień dłuższy,  a aktywność organizmu większa.  Ale ja to łączę z Adwentem... Cóż,  muzułmanin przestrzega postu,  bo musi,  z powodów religijnych.  Ja nie muszę, tylko chcę. Poza korzyściami dla odpoczywającego od zbyt ciężkiej pracy organizmu (i portfela!) jest jeszcze satysfakcja z zapanowania nad ciałem i duszą oraz taka trudno definiowalna rzecz,  jak sympatyczne uczucie czekania na coś:  na wieczór,  żeby coś zjeść,  na koniec Ramadanu, żeby odczuć tę całą satysfakcję. No i jeszcze - Ramadan mi się kończy w Wigilię, to fajne połączenie dwóch tradycji. No i zaraz potem dzień zaczyna się wydłużać...