Sylwester u mnie w domu, trochę smutny z powodu wiadomości o śmierci Wolfganga. Ale wspominaliśmy go miło, bo był świetnym facetem, zawsze było go dobrze mieć jako taki stały punkt odniesienia. Szkoda, no ale trzeba to zaakceptować.  W nieuniknionych podsumowaniach minionego roku na plus zaliczamy przede wszystkim magisterskie zakończenie studiów Renaty, zamknięcie pracy nad monograficznym przewodnikiem po polskim Podtatrzu, podróże do Paryża i do Egiptu, względnie dobre zdrowie, u mnie dodatkowo jakieś 100 opublikowanych felietonów, napisana książka o Egipcie, przygotowany do druku nowy tom opowiadań i nowy tomik poezji.

W skali ogólnej nie sposób nie zgodzić się z Piotrem Najsztubem, który określił, że miniony rok był po prostu bez sensu. Katastrofa smoleńska i wszystkie jej idiotyczne konsekwencje, wśród których najgłupsze wydają mi się podziały nie między zwolennikami Platformy i PISu, tylko między tymi, którzy w ocenie spraw publicznych kierują się choćby resztkami zdrowego rozsądku, a tą, wcale niemałą liczbą (25-30 %) osób, które dopuszczają w ogóle do dyskursu publicznego zagadnienia takie, jakby zrodziły się na posiedzeniach Klubu Płaskiej Ziemi. Jeszcze raz podkreślam - chodzi mi nie o prywatne poglądy czy spekulacje, czynione u cioci na imieninach, tylko o dyskurs publiczny. Nie powinno mnie właściwie to dziwić, jako że ponad połowa Amerykanów odrzuca na przykład teorię ewolucji i chce, aby ich dzieciom mówiono w szkole, że świat został stworzony jakieś 6 tysięcy lat temu, w takim kształcie jakim jest teraz, a wszystkie inne rzekome dowody, to nędzne fałszerstwa ateistów... A jednak mnie to dziwi.

To, rzecz jasna, efekt wszechobecnego, niekiedy faryzejskiego religianctwa oraz nie tylko klerykalizacji, ale wręcz klerokracji, panującej w Polsce. A to jest możliwe tylko w społeczeństwie odzwyczajonym albo lepiej - nieprzyzwyczajonym do jakiejkolwiek refleksji, do spekulatywnego myślenia czy w ogóle do samodzielności intelektualnej. Jednym z fatalnych elementów spuścizny pokomunistycznej i pozaborczej jest poszukiwanie więzi społecznej za wszelką cenę, a tę łatwiej zbudować wokół najbardziej nawet niedorzecznej doktryny niż samodzielnej refleksji. Łatwiej i bezpieczniej jest być wśród współwyznawców (czegokolwiek), o czym wiedzą bywalcy stadionów piłkarskich. Bowiem mentalność polityków działaczy katolickich czy rzekomych polskich patriotów to mentalność kibola.

Czy przyszły rok to zmieni? Niestety, raczej nie. Budowanie niezależności to proces na pokolenia, i znane nam z Pisma zalecenie, by nikt z uciekinierów z Egiptu nie wstąpił do Ziemi Obiecanej i by na straty trzeba było spisać dwa pokolenia, wymierające podczas wędrówek po pustyni, wydaje się i w naszym przypadku mieć zastosowanie - przy całej nieznajomości tego, czym, u licha, ma być ta Ziemia Obiecana...

Czy mam jakieś marzenia na przyszły rok? Cóż, najpierw trzeba by zdefiniować, czym są marzenia i jak je odróżnić od planów. Realizmem? Ja mam nadzieję na to, że "Podtatrze" ukaże się gdzieś tak w marcu-kwietniu, i że mnie nie za bardzo zjedzą tutejsi mądrale. Muszę jeszcze podjąć kilka decyzji autorskich, zawodowych i osobistych i mam nadzieję, że podejmę je mądrze. I żadnych postanowień noworocznych, których wartość zwykle do Trzech Króli  bardzo się zmienia... No, i jeśli da radę, to chciałbym za rok pisać w tym miejscu o Sylwestrze 2011...

Pierwszy dzień Nowego Roku, 1-1-11, był u nas dość słoneczny i niezbyt zimny (-3-5), ale z dokuczliwym, silnym wiatrem zachodnim. W południe pojechaliśmy na spacer u podnóża Gorców, a konkretnie - z Harklowej do Kapliczki Świętej Kingi przed Łopuszną. Pusto, cicho, i bardzo zimowo. Ale, oczywiście już się cieszę z faktu, że dzisiejszy dzień był o całą minutę dłuższy od wczorajszego. Inna rzecz, że każda minuta wydłużającego się dnia przybliża nas nieuchronnie do kolejnej jesieni...