Maciej Pinkwart
Grecja 2026
Słoneczny patrol
11. Argolida, pierwszy przejazd
18 czerwca 2026, czwartek.
Ogarniamy wszystko wyjątkowo sprawnie i niepotrzebnie szybko, bo na promowisku w
egińskim porcie meldujemy się prawie godzinę przed czasem. Upał, słońce, brak
informacji o tym, skąd w zasadzie nasza jednostka odpłynie. Ale w sumie Egina to
nie Hamburg, jakoś odróżnimy nasz prom od innych. Nie ma ich zresztą jeszcze
zbyt dużo. Nasz prom nazywa się Phivos, co się miło kojarzy w to
czerwcowe południe, ale jakoś się spóźnia. Wreszcie przypływa i nadrabia
spóźnienie szybkością boardingu. Bilety Renata kupiła jeszcze w Polsce i
rozesłała Michałowi i mnie WhatsAppem. Mamy to w telefonach, więc tylko migamy
QR-kodami przez okno samochodu, wjeżdżamy (skomplikowany podjazd po galeryjce na
półpiętro i zwrot z powrotem na dole tak, by samochód stanął przodem do wyjazdu,
skóra nam trochę cierpnie, ale Michał jako doskonały kierowca pokonuje wszystko
z zimną krwią i uśmiechem na twarzy. Zostawiamy naszego fiata tipo na dole i
wchodzimy do przestronnego i wypełnionego może tylko do połowy salonu z
klimatyzacją, barem i panoramicznymi oknami. Odjazd i za chwilę płyniemy
pomiędzy Eginą a niewielką wysepką Agistri, kierując się do Methany.
Teoretycznie jest to półwysep, bo połączony z Peloponezem wąskim przesmykiem po
stałym lądzie, ale w praktyce – to samodzielna wyspa. No, wysepka raczej. Ale
zanim tam wylądujemy, mamy prawie 45 minut odpoczynku.
Zastanawiam się, jak radzą sobie w tych internetowych czasach starzy ludzie,
których w Grecji przecież nie brakuje. Z tymi wszystkimi biletami przez sieć,
QR-kodami, telefonami choćby. Cóż, może jakaś cyfrowa Atena pomaga?
Lądujemy, wyjeżdżamy i natychmiast się zatrzymujemy. W nos bije szalenie mocny
zapach siarkowodoru. Parkujemy przy opuszczonych termach
uzdrowiskowych, które
od ulicy oddziela spore jezioro solanki siarkowej.
Wyspa – dobra, nie wyspa, półwysep – Methana to w całości dzieło aktywności
wulkanicznej. Na jej terenie było 30 wulkanów – ale nie ma się co obawiać –
ostatni wybuchł w III wieku p.n.e., o czym donoszą nam Owidiusz i Strabon.
Oczywiście, to że ostatnio coś tu wybuchło ponad dwa tysiące lat temu nie
znaczy, że nie wybuchnie pojutrze, albo dziś. To, co widzimy przed sobą, to
pozostałości dawnych zabudowań uzdrowiskowych, które działały tu pod egidą
Państwowej Greckiej Organizacji Turystycznej w latach 1917-1930,
potem próbowano
oddać je w ręce prywatne, kilka przedsiębiorstw uruchamiało uzdrowisko, wreszcie
w 2017 r. klasycystyczne budowle opustoszały i teraz tylko mleczno-biała woda o
intensywnym zapachu siarki w basenach między szosą a zabudowaniami przypomina o
dawnej tradycji.
Woda siarkowa o temperaturze 28-34o C wypływa też ze szczelin
wulkanicznych wprost do morza, koło portu Sfagia, gdzie można się kąpać
bezpiecznie i za darmo.
Nie kąpiemy się. Zatykamy nosy, wsiadamy do auta i ruszamy dalej, wjeżdżając
wąskim przesmykiem na Peloponez. Pierwszy przystanek to Trizin. To właśnie
tutaj, w myśl lokalnej legendy, miał się urodzić heros Tezeusz, późniejszy
bohater ateński. Tutaj też chyba miał zginąć jego syn Hippolit, uciekający
rydwanem przed niesłusznym gniewem ojca, po fałszywym oskarżeniu o próbę gwałtu
przez nieszczęsną Fedrę. Renata i Michał idą zwiedzać Diabelski Most, ja –
ponieważ podejście jest dość strome – zatrzymuję się przy drodze i przysiadam w
cieniu koło wejścia do ruin zamku, w części nazywanej Wieżą Tezeusza. Nie
ukrywam, że niektóre fragmenty mitycznej biografii tego bohatera podobają mi się
ogromnie, choć uważam go za człowieka, bardzo niesprawiedliwie potraktowanego
przez los
Diabelski Most leży w górze wąwozu, brzegiem którego biegnie coraz bardziej
stroma ścieżka. Wspinanie ułatwiają liny-poręczówki i drewniane stopnie. W
wąwozie są spore rozlewiska – w jednym, szczególnie rozległym, można pływać i
kąpać się w krystalicznie czystej wodzie. Most jest jeszcze wyżej.
Przeprawę przez płynącą wąwozem rzekę Damalas miał rzekomo zlecić miejscowemu
architektowi turecki pasza – pod groźbą ścięcia budowniczemu głowy. Kilkakrotne
próby nie dały efektu. Budowniczy już był gotów iść na szafot, gdy pojawił się u
jego boku diabeł, który w zamian za duszę inżyniera obiecał pomoc, a nawet
doraźne bogactwo. Most został zbudowany, a bu
downiczy otrzymał wielki dzban
pełen złotych monet, z których wszakże mógł skorzystać dopiero za sześć lat.
Pasza darował mu życie i sowicie nagrodził i inżynier przez sześć lat cieszył
się nie specjalnie zasłużoną sławą, po czym udał się po swój dzban monet, ukryty
w okolicach Diabelskiego Mostu. Ale diabeł już tam czyhał na niego z cyrografem,
zerwał się wielki wiatr i porwał budowniczego do piekła. W tym samym czasie nad
miastem rozpętała się wielka burza, piorun uderzył w jego dom i zginęła cała
jego rodzina. Niełatwo jest być inżynierem.
A most ocalał.
Ale nie dowiem się, jak wygląda, bo okazuje się, że na dojście tam trzeba
przeznaczyć dobrych kilka godzin – więc Renata i Michał poddają się i schodzą z
powrotem do miejsca, gdzie zaparkowaliśmy auto.
A ja sobie siedzę na schodach wieży Tezeusza. W pewnym momencie słyszę szelest i
widzę, jak spośród liści wyłania się niewielki może półmetrowy wąż z niewielką
główką i złowieszczą zygzakowatą pręgą nagrzbiecie. Nie zastanawiam się czy
może mnie ugryźć – po prostu siedzę bez ruchu, a żmija – tak sądzę – mija mnie w
odległości może pół metra i zadziwiająco szybko wspina się w górę po schodach,
po czym kilka metrów wyżej znika między kamieniami. Na wszelki wypadem zmieniam
miejsce i już od tej chwili czujnie rozglądam się wokoło. Następny wąż się już
nie pojawia. A ja zastanawiam się, jak beznoga żmija zdołała pokonać strome
schody pod górę, podczas gdy ja, dwunożny, ledwo z nich schodzę w dół…
Wsiadamy do auta i po godzinie parkujemy przed hotelem Arkadia w Tolo. Kolacja w
znanej nam z poprzednich pobytów restauracji Maria i wieczór przy winku na
balkonie, z widokiem na Zatokę Argolidzką i małą wysepkę Koronisi, która zamyka
perspektywę.
