Z sierpniem
z sierpniem pola brązowieją
płomień słońca już nie parzy,
dymy ścielą się nad ziemią,
jarzębiny czerwienieją,
po ściernisku pełznie jesień
przewrócone pługiem czasu
skiby – życiodajne dłonie
tkwią w szeregach, zamyślone
krokiem wrony przemierzone
wypuszczają garść kamieni
pajęczyny sieć rozpięta
między latem a jesienią,
już nie błyszczy ranną rosą
i nie wstaje żniwną kosą,
pająk snuje nić ku ziemi
na kamieniu ciepło szarym
przystanąłem – zadziwiony
to jaszczurka salamandra
wróży jesień, jak Kasandra
zmienia lato w rudy wrzesień
Rabka, na polach…
.