Nienawiść, nawiść
Trzeba znienawidzić życie, by móc je pokochać ze zdwojoną siłą,
i choć cierpienie odbiera ci głos,
głucho i niemo,
wysycha gardło,
zęby zaciskasz, i wydajesz niemy krzyk duszy,
zadra, drzazga, jak szpila,
ból egzystencjalny,
credo już nie ma znaczenia,
odszedł,
telefon milczy, skasowane wiadomości
pustka, bezimienna
non omnis moriar - mentalna huśtawka,
czy to ty?
Wnętrze krzyczy z bólu,
aparat w niebycie,
głucha cisza,
ja nie wbiję szpilki,
laleczka chucky - to banał.
Pozostanę sam na sam z pretensją?
Dlaczego ty nie ja?
Odpływam.