Reanimacja duszy
Patrzę w przestrzeń, przez lornetkę - lunetkę
duszy alchemika światło-cienia,
widzę jakby na krańcach
mojej psycho-przestrzeni
co było jest i będzie,
moje intymne sacrum-profanum,
pascha z upadłym aniołem
niedoszłym samobójcą,
naprawiam mu skrzydła, są jak sito.
Rzeszoto to co boli, pozostawia rany-stygmaty,
ja z moim ego cierpimy,
jak bumerang wraca do mnie myśl, chwila, zdarzenie,
nie zawrócisz kijem rzeki panta-rei,
chciałabym być maleńką komórką-embrionem,
pisklakiem w jajku, ćmą w kokonie,
ten etap mam już za sobą daleko...
- szkoda,
odrodzę się po drugiej stronie tęczy,
czasem trzeba dojść aż do pestki by poczuć smak owocu,
być na krawędzi by nozdrzach chłonąć życie.