... zatem rozważmy spokojnie, nie bacząc na porę spóźnioną mocno i fakt, iż z obawy przed leśnym strażnikiem nie rozpaliliśmy watry przed kolebą, której drewniane ściany są równie gościnne dla orawskiego wiatru, jak i dla nas - rozważmy sine ira et studio problemat zgoła filozoficzny, jeśli nie ontologiczny nawet: gdzie owa góra, co swoim cielskiem opasłym przysłania nam teraz pół rozgwieżdżonego nieba, gdzież ta góra ma swój początek? Swój punkt pierwotny, swoją - by tak rzec - literę A? Zauważ tylko, mój wysokopienny, że sama litera A też jakby jest górą, eksponowaną nawet. Ma zbocza, wierzchołek, jakiś trawersik. Ale u tej górskiej, pierwotnej, powiedzielibyśmy, litery łatwo wyróżnić początek: jest to miejsce, w którym pióro, patyk, czy też rylec rzeźbiarza, rozpoczynający napis "Adamowi Mickiewiczowi - Rodacy" styka się z owym materiałem podstawowym, mniejsza z tym, czy jest to papier, piasek na plaży, zmywany przez powracające fale, czy wiecznotrwały spiż. A - znów A - Ale u tej prymarnej litery wielkość, górskość zjawia się tylko w jej wielkim, A-lbumowym rzec można wydaniu: "a" małe, krągłe i na laseczce wsparte zgoła owych taternickich ambicji nie przejawia...
Więc góra. Gdzież się zaczyna? Czy tam, gdzie teren łagodnie się wznosi, jeszcze nie przechodząc w stok, a już wywołując pewną zadyszkę i zmuszając do zwolnienia tempa marszu? Czy dopiero tam, gdzie zaczynamy posuwać się sposobem przodków, na czworakach, drąc ręce i spodnie o nieprzystępne granity?
Nie, nie - nie uda ci się sprowadzić rzeczy całej do anegdotycznej pointy twierdzeniem, że góra zaczyna się na wierzchołku, w punkcie swoim ostatecznym, najwyższym. To dobre dla górskich wichrów, które stąd rozpoczynają swoją pospieszną wędrówkę ku ludzkim dachom, oknom czy zapraszającym szerokimi szparami w ścianach szałasom. My podchodzimy ku górom z dolin, ze ścieżek płaskich najpierw, a potem wznoszących się wciąż wyżej, jakby na spotkanie tym chmurom, co popatrując na nas ciekawie zdają się zastanawiać, czy kropelki ściekające po naszych twarzach to już deszcz, czy jeszcze pot, czy - nie daj Boże - łzy... Czy tam się góra zaczyna, gdzie splątane i uniżone w swym botanicznym wstydzie, w swej pełzającej pokorze płaty kosówki przestają nam pętać nogi, ustępując skwapliwie niegościnnego miejsca bajecznie kolorowym trawom, połogim piargom i ruchomym kamieniom, porośniętym tylko kalkomanią mchów, zbryzganych porostami? Czy może tam, gdzie ostatni potoczyna wybiega nam na spotkanie z załomu skalnego, by zamrozić na chwilę spieczone wargi i nie zostawiwszy po sobie nawet wspomnienia, pomykać spiesznie i ze swarliwym gadaniem w dół, poza górę?
Gdzież zatem, przyjacielu, możemy już z całą pewnością powiedzieć: oto ja, sam na sam z górą, na którą wstępuję śmiało, choć nie bez pewnej bojaźni, właściwej wszystkim, którzy stykając się z wielką, absolutną pięknością, spodziewając się niejakiej łaskawości, ale i bojąc się odtrącenia (czy może stosowniej byłoby powiedzieć: strącenia) wiedzą, że w tym sam na sam pozostaną samotni, sami...

Idziesz sobie.
I nagle granica.
Babie lato na twarzy.
Już jesień.
Lisia czapa na głowie księżyca.
Pomykają brązy po lesie.
Żołędzie na dębach tłuste i zielone.
Biskupi fiolet astrów.
Antonówki w sadzie.
Słońce niżej na niebie, chłodne i zamglone.
Oszroniała rosa na polach się kładzie.
W bezruchu powietrza leniwie się snuje
lekki puszek ostu - senna chęć przetrwania...
Dymy ognisk powoli na świecie wędrują
znacząc smutkiem jesieni przedsmak umierania.

Smętnieje jesion za oknem -
liściom znowu czas w drogę.
Chciałem iść w góry samotnie.
Nie mogę.

Wiatr znad Orawy nadleciał.
Jesion jesiennie szumi.
Chciałem zapomnieć o lecie.
Nie umiem.

Góry już śpią, osiwiałe.
W potokach szkli się woda.
I ciepłych słów zapomniałem.
A szkoda.

W kropelkach mgły
tęczowy cień postaci.
Idzie za mną wzdłuż grani
widmo Brockenu

Ponad zakrytym miastem
ponad kotłem Świnickim
ponad Kozią Dolinką
tęczowe lustro

Kolorowe
nierealne
nad przepaścią
biegnie szybko
moje życie

pamiętam
jak wzbiwszy się
ponad Miedzianym
skrzydłami oparty
o rzadkie powietrze
granice królestwa
swych szponów i dzioba
mierzyłem złotymi oczami
i ciasno mi było
i wzrok się rozpychał
z szarego Dziumbiru
aż po Babią Górę
i leciał odbity od skał Osobitej
by zginąć w zielonym
szumiącym Turbaczu

na skalnym zamku
bezlistnym
skostniałym
mieszkania pilnował mi sąsiad
wiatr halny
do snu mnie kołysał
grzmot lawin kamiennych
chłód świtu obwieszczał
zbyrk owiec na halach
wysoko nad światem
daleko od innych
widziałem
słyszałem
pamiętam
chrapliwe me pieśni
słyszało niewielu
a znał mnie tu każdy
pamięta do dzisiaj

wzrok mi pociemniał
i śnieg starości
przysypał bystre ciemne pióra
i już mi słońce
różowi Granaty
maleje
niknie na perci orawskiej

gdybym mógł dzisiaj
tak wzlecieć najwyżej
gdzie milknie głos ciszy
gdzie jeszcze nie byłem

tam
gdzie czerwienią
już wstydzą się chmury
tam
skąd mnie woła
głos dobrze mi znany
chodźcie Sabało
wierchy czekają
idę

Nad reglami,
ponad lasem,
wysoko -
strome hale
i kosówka
szeroko.

Nad reglami,
pośród turni,
pod wantą -
kotlik złota.
Zabierzemy?
Nie warto.

Nad reglami,
nad stawami,
pod chmurą -
przysięgniemy
miłość sobie
i górom

Nad reglami,
przy szałasie,
przy watrze -
pomilczymy,
pokochamy
na zawsze.

Coraz mi smutniej, syneczku,
coraz mi smutniej,
że wieczór znów się zapalił,
że życie krótkie.
Coraz mi dalej, syneczku,
coraz mi dalej
od wiosen, które zbyt wcześnie
znikły na stałe.
Coraz mi spieszniej, syneczku,
coraz mi spieszniej
turkocą sierpnie i grudnie,
przechodzą wrześnie.
Coraz mi trudniej, syneczku,
coraz mi trudniej
śmiech swój beztroski usłyszeć,
mija południe.
Coraz mi ciężej, syneczku,
ciemniej i ciszej...
Te puste kartki w notesie
ty już zapiszesz.

ze ścian gładkich jak obłudny uśmiech
spod przewieszek
oślizgłych jak twarz topielca
z sypiącego się próchna granitów
z kryształowych języków lodowca
idą
z Galerii Gankowej
ze ściany Rumanowego
z płyt Zamarłej
z filaru Mont Blanc
schodzą
z kastanietami wyrwanych haków
ze strzępami lin przeciętych jak żyły
z okruchem skały w zesztywniałych palcach
idą tutaj
łachmanem mgieł po turniach
tęczą nad wodospadem
sierpniową kurniawą
dalekim werblem kamieni
ciszą śnieżnych pól gotowych do drogi
schodzą tutaj
na długi biwak w nagrzanych skałach
w cieniu limb powtórzonych w jeziorze
gdzie wiatr w igłach kosówki
opowiada o tych
którzy właśnie dziś
poszli jeszcze wyżej
a jutro
przyjdą tutaj
po sypiącej się kaszy piargów Osterwy
by zatknąć nowy bukiet
czarnych krzyży
z wieńcem czerwonych i żółtych kwiatów
co je tak zabawnie pomalował
jeden stolarz z Detvy
i na ścianie gładkiej jak obłudny uśmiech
zobaczysz te dwie dłonie
zaciśnięte na ostatnim kawałku ziemi
i pójdziesz dalej
nad spokojnym dniem
poza śmierć
wyżej