JEZIORO ORAWSKIE (Oravská
vodná nádrž). Sztuczny akwen, utworzony poprzez przegrodzenie rzeki
Orawy, w miejscu gdzie zbiegają się tworzące ją 18-kilometrowa
Czarna Orawa, płynąca z terenów polskich (powstaje w Podwilku
z połączenia Orawki i Bukowińskiego Potoku) i 12 kilometrowa
Biała Orawa, mające swe źródła koło Leśnej Orawskiej. Pierwszy model projektowanej już w 1730 r. drewnianej zapory na Orawie, mającej powstrzymać coroczne powodzie, zachował się w muzeum w Zamku Orawskim. W 1870 r. powstał kolejny projekt budowy zapory żelbetonowej. Do realizacji przeznaczono ostatecznie projekt szwajcarskiej firmy Swissboring, opracowany w latach 1940-41. Budowę rozpoczęto 11 X 1941 r., a po licznych przerwach ukończono ostatecznie w 1954 r. Usytuowana na zaporze elektrownia wyprodukowała pierwszy prąd 2 maja 1953 r.
Jezioro ma powierzchnię 35 km2, największa głębokość przy zaporze 38 m, przeciętna głębokość 15 m. Tafla wody przy maksymalnym stanie leży na wysokości 602,4 m npm. Przy temperaturze +30oC dzienna objętość parowania jeziora wynosi 24.000 litrów.
W czasie napełniania zalewu zatopiono całkowicie wsie Ujście, Slanica, Hamry, Osada i Ławków, a także nadbrzeżne części Namiestowa i Bobrowa. Jedyną pozostałą częścią Slanicy jest niewielka wysepka z kościołem i muzeum sztuki ludowej. Drugą wyspą na zalewie jest Ptasia Wyspa (Vtači ostrov), ze znajdującym się na niej rezerwatem ptactwa wodnego.
Jezioro Orawskie jest największym w północnej Słowacji ośrodkiem sportów wodnych, gdzie odbywają się krajowe i międzynarodowe regaty łodzi żaglowych, zawody w narciarstwie wodnym i pływaniu. Nad brzegami powstaje coraz więcej przystani, campingów, hoteli i moteli. Ze względu na walory przyrodnicze, na jeziorze zabroniona jest turystyka motorowodna.