Dygresje greckie

 

Maciej Pinkwart

Wampirzyce

25 października 2026

TUTAJ wersja audio

 

Nasza rezydencja na wyspie Egina to dawny bar, o czym świadczą i półokrągła lada w kuchennej części pokoju, i okratowane, ale nie otwierające się okna, i podwójna łazienka: w jednym oczku ubikacja, w drugim prysznic, a przed nimi dwie umywalki. Zamiast stolików duże podwójne łóżko, szklany stół, na suficie wentylator, w kącie metalowe łóżko-dostawka. Kilka wysokich stołków przy barze, kilka szafek z szufladami, ani jednej szafy na ubrania. Za to w łazience na kiju kilkanaście wieszaków, ale nie da się na nich niczego powiesić, bo tuż pod nimi jest pralka.

Za tarasem morze, przed domem basen, wokół oświetlenie fotowoltaiczne. A kiedy zaczyna się ściemniać, a jeszcze lampy się nie zapalają, z wilgotnych kątów wydobywają się żądni krwi wrogowie.

Komary.

Jednego dzień zaskoczył nad moim łóżkiem. Przyglądam mu się, zanim rozgniotę go na krwawą miazgę, za moją krzywdę. Mały jest – ma może trzy milimetry długości, kłujka ma pół milimetra. A zatrute miejsce po ukłuciu, czerwone i swędzące okropnie jest ze dwa-trzy razy większe od komara. Zastanawiam się, jak one się rozmnażają, kiedy wszystko mają takie małe, a przecież bzykają jak najęte. Urządzenie do bzykania jest małe (0,25 mm max), ale ruchliwe. Jak już samica wykorzysta samca, który jest facetem w porzo, bo jest kompletnym weganem i żywi się tylko nektarem, sokiem owocowym i wodą – szuka nas, ludzi, utacza nam kropeleczkę krwi i tym się żywi do momentu złożenia do 300 mikroskopijnych jajeczek. Z nich potem wylęgają się larwy, z larw poczwarki, z poczwarek komary. I komarzyce. A mamusia potrafi w sezonie obrócić się trzy razy.

Podobno wkłuwa się tylko raz, zasysa tyle ile jej mały przecież brzuszek pomieści i odlatuje. No to dlaczego patrzę na swoją lewą dłoń i na powierzchni 2 na 4 cm widzę 10 śladów? Pociągnęła za sobą całą kohortę (hej, dziewczyny, dawajcie, tu mają extra wyszynk!), czy się na mnie zawściekła i cięła raz za razem?

Rezydencja postbarowa ma dwa mikro-okienka w łazience i znormalizowane drzwi. Siatka nie przepuszczająca komarów kosztuje w Grecji od 4 do 30 euro...

Ale Grecja jest tak atrakcyjna, że komary nie komary, a turyści i tak przyjadą. Może nie wszyscy, bo jak ktoś jest alergikiem…

Dla alergików najlepsza ponoć jest Grenlandia. Ale jak ktoś sam jest oszalałym wampirem z alergią na Grenlandię?

Zastanawiam się, jak w ogóle mógł odbyć się podbój kolonialny. Sztywni Angole z kraju, gdzie parasol jest równie niezbędny jak popołudniowa herbata, krewcy Portugalczycy, którzy musieli budować ogromne cysterny, bo nie cierpieli morza i nie umieli się kąpać w słonej wodzie, Francuzi, którzy ze swoimi nałogami powinni byli co do jednego wymrzeć na francuską chorobę w tydzień po postawieniu nogi w Tunezji czy Maroku, Holendrzy, którzy zanim postawili pierwszy wiatrak, powinni byli zostać wyparci przez Zulusów w okamgnieniu, Belgowie, którzy przecież nie byli odporni na malarię i komary, a jednak podbili Kongo… Dlaczego kolonii nie mieli Rosjanie, którzy nie mają żadnych alergii, komarzyce ich nie atakują z powodu znikomej ilości krwi w żyłach, przetaczających ich alkohol…

Aha, no – mieli kolonie, ale jakby u siebie. I u nas. A jak się dobrze rozejrzeć, to półkolonie mają u nas do dziś, a ich wychowankowie radzą sobie coraz lepiej. Już mają z kolonizatorami wspólnych wrogów i wspólnych przyjaciół. Przed wyborami warto będzie sobie przypomnieć o tych przyjaźniach.

Ile razy jadę na południe, szczególnie do Afryki, przypomina mi się tych dwóch Brytoli: kiedy badający źródła Nilu Szkot, doktor David Livingstone został opuszczony przez wspólników i już tylko na własną rękę kontynuował podróż – przestał nadsyłać korespondencje do rodziny i sponsorów, gazeta „New York Herald” zorganizowała wyprawę poszukiwawczą, którą kierował dziennikarz, Walijczyk John Rowlands, piszący pod pseudonimem Henry Morton Stanley, który wyemigrował do Stanów i tam został znanym publicystą. Wysłano go do Afryki na poszukiwania Livingstone’a, plotki o przebywającym w dżungli starym, schorowanym białym człowieku dotarły do niego nad jeziorem Tanganika, no i po licznych tarapatach odnalazł starego doktora. I tam miał miejsce ten dialog, jeden z najsłynniejszych w dziejach ludzkości:

Stanley (uchylając kapelusza): Doctor Livingstone, I presume?

Livingstone: Yes, that is my name…

I ani słowa o zemstach faraona, muchach tse-tse, alergiach, słoniach, tygrysach i niebiałych sympatyczkach obu panów. I o komarach. A szkoda. Dwa lata później Dr Livingstone, nie odnalazłszy źródeł Nilu, zmarł nad płytkim jeziorem Bangueulu w ówczesnej Tanganice, na febrę. Febrę, tak jak malarię, roznoszą komary.

I presume – nie, jestem pewien! – że w młodości znacznie mniej się przejmowałem fatalnymi skutkami moich podróży. To co, że o wyjazdach do Grecji ani mi się kiedykolwiek śniło. Jeździłem na Mazury, autostopem zresztą, i zarówno w czasie podróży, jak i pobytów w różnych zakomarzonych miejscach, od Morąga i Ornety, przez Olsztyn, Pasym i Szczytno, po Ełk i Augustów żadna wampirzyca mnie nie oszczędzała. Ale traktowałem to jako cenę, którą trzeba zapłacić za przyjemności. Czerwone bąble nacierało się czystą z czerwoną kartką i wystarczało.

Czyżbym z biegiem lat się wydelikacił? A może po prostu czysta z czerwoną kartką została zdekomunizowana, a komary nie idą na metaksę, uzo i coca-colę? Pora wrócić do środków z czasów doktora Livingstone’a i redaktora Stanleya: rozpiąć nad łóżkiem i w drzwiach moskitierę.

Inna rzecz, że Livingstone’owi nie pomogła i umarł w Afryce. Stanley zaś dostał udaru w Anglii, ale podobno organizm miał bardzo osłabiony wskutek licznych chorób tropikalnych, które przecierpiał w Afryce.

Zapewne z powodu komarów, I presume. Zatem gdy kiedyś jeszcze mnie zaciągną do rezydencji Oneiro na Eginie, zanim poddam się tam onirycznym marzeniom, będę musiał rozpiąć wokół siebie siatkę na komary. Chyba że David – nasz gospodarz ma na imię tak jak dr Livingstone – zainwestuje w antykomarzą infrastrukturę. W co, niestety, wątpię. David chyba też jest Szkotem.

 

Inne komentarze i recenzje