Dygresje
greckie
Maciej Pinkwart
Wampirzyce
Nasza rezydencja na wyspie Egina to dawny bar, o czym świadczą i półokrągła lada
w kuchennej części pokoju, i okratowane, ale nie otwierające się okna, i
podwójna łazienka: w jednym oczku ubikacja, w drugim prysznic, a przed nimi dwie
umywalki. Zamiast stolików duże podwójne łóżko, szklany stół, na suficie
wentylator, w kącie metalowe łóżko-dostawka. Kilka wysokich stołków przy barze,
kilka szafek z szufladami, ani jednej szafy na ubrania. Za to w łazience na kiju
kilkanaście wieszaków, ale nie da się na nich niczego powiesić, bo tuż pod nimi
jest pralka.
Za tarasem morze, przed domem basen, wokół oświetlenie fotowoltaiczne. A kiedy
zaczyna się ściemniać, a jeszcze lampy się nie zapalają, z wilgotnych kątów
wydobywają się żądni krwi wrogowie.
Komary.
Jednego dzień zaskoczył nad moim łóżkiem. Przyglądam mu się, zanim rozgniotę go
na krwawą miazgę, za moją krzywdę. Mały jest – ma może trzy milimetry długości,
kłujka ma pół milimetra. A zatrute miejsce po ukłuciu, czerwone i swędzące
okropnie jest ze dwa-trzy razy większe od komara. Zastanawiam się, jak one się
rozmnażają, kiedy wszystko mają takie małe, a przecież bzykają jak najęte.
Urządzenie do bzykania jest małe (0,25 mm max), ale ruchliwe. Jak już samica
wykorzysta samca, który jest facetem w porzo, bo jest kompletnym weganem
i żywi się tylko nektarem, sokiem owocowym i wodą – szuka nas, ludzi, utacza nam
kropeleczkę krwi i tym się żywi do momentu złożenia do 300 mikroskopijnych
jajeczek. Z nich potem wylęgają się larwy, z larw poczwarki, z poczwarek komary.
I komarzyce. A mamusia potrafi w sezonie obrócić się trzy razy.
Podobno wkłuwa się tylko raz, zasysa tyle ile jej mały przecież brzuszek
pomieści i odlatuje. No to dlaczego patrzę na swoją lewą dłoń i na powierzchni 2
na 4 cm widzę 10 śladów? Pociągnęła za sobą całą kohortę (hej, dziewczyny,
dawajcie, tu mają extra wyszynk!), czy się na mnie zawściekła i cięła raz za
razem?
Rezydencja postbarowa ma dwa mikro-okienka w łazience i znormalizowane drzwi.
Siatka nie przepuszczająca komarów kosztuje w Grecji od 4 do 30 euro...
Ale Grecja jest tak atrakcyjna, że komary nie komary, a turyści i tak przyjadą.
Może nie wszyscy, bo jak ktoś jest alergikiem…
Dla alergików najlepsza ponoć jest Grenlandia. Ale jak ktoś sam jest oszalałym
wampirem z alergią na Grenlandię?
Zastanawiam się, jak w ogóle mógł odbyć się podbój kolonialny. Sztywni Angole z
kraju, gdzie parasol jest równie niezbędny jak popołudniowa herbata, krewcy
Portugalczycy, którzy musieli budować ogromne cysterny, bo nie cierpieli morza i
nie umieli się kąpać w słonej wodzie, Francuzi, którzy ze swoimi nałogami
powinni byli co do jednego wymrzeć na francuską chorobę w tydzień po postawieniu
nogi w Tunezji czy Maroku, Holendrzy, którzy zanim postawili pierwszy wiatrak,
powinni byli zostać wyparci przez Zulusów w okamgnieniu, Belgowie, którzy
przecież nie byli odporni na malarię i komary, a jednak podbili Kongo… Dlaczego
kolonii nie mieli Rosjanie, którzy nie mają żadnych alergii, komarzyce ich nie
atakują z powodu znikomej ilości krwi w żyłach, przetaczających ich alkohol…
Aha, no – mieli kolonie, ale jakby u siebie. I u nas. A jak się dobrze
rozejrzeć, to półkolonie mają u nas do dziś, a ich wychowankowie radzą sobie
coraz lepiej. Już mają z kolonizatorami wspólnych wrogów i wspólnych przyjaciół.
Przed wyborami warto będzie sobie przypomnieć o tych przyjaźniach.
Ile razy jadę na południe, szczególnie do Afryki, przypomina mi się tych dwóch
Brytoli: kiedy badający źródła Nilu Szkot, doktor David Livingstone został
opuszczony przez wspólników i już tylko na własną rękę kontynuował podróż –
przestał nadsyłać korespondencje do rodziny i sponsorów, gazeta „New York
Herald” zorganizowała wyprawę poszukiwawczą, którą kierował dziennikarz,
Walijczyk John Rowlands, piszący pod pseudonimem Henry Morton Stanley, który
wyemigrował do Stanów i tam został znanym publicystą. Wysłano go do Afryki na
poszukiwania Livingstone’a, plotki o przebywającym w dżungli starym, schorowanym
białym człowieku dotarły do niego nad jeziorem Tanganika, no i po licznych
tarapatach odnalazł starego doktora. I tam miał miejsce ten dialog, jeden z
najsłynniejszych w dziejach ludzkości:
Stanley
(uchylając kapelusza): Doctor Livingstone, I presume?
Livingstone: Yes, that is my name…
I ani słowa o zemstach faraona, muchach tse-tse, alergiach, słoniach, tygrysach
i niebiałych sympatyczkach obu panów. I o komarach. A szkoda. Dwa lata później
Dr Livingstone, nie odnalazłszy źródeł Nilu, zmarł nad płytkim jeziorem
Bangueulu w ówczesnej Tanganice, na febrę. Febrę, tak jak malarię, roznoszą
komary.
I presume – nie, jestem pewien! – że w młodości znacznie mniej się przejmowałem
fatalnymi skutkami moich podróży. To co, że o wyjazdach do Grecji ani mi się
kiedykolwiek śniło. Jeździłem na Mazury, autostopem zresztą, i zarówno w czasie
podróży, jak i pobytów w różnych zakomarzonych miejscach, od Morąga i Ornety,
przez Olsztyn, Pasym i Szczytno, po Ełk i Augustów żadna wampirzyca mnie nie
oszczędzała. Ale traktowałem to jako cenę, którą trzeba zapłacić za
przyjemności. Czerwone bąble nacierało się czystą z czerwoną kartką i
wystarczało.
Czyżbym z biegiem lat się wydelikacił? A może po prostu czysta z czerwoną kartką
została zdekomunizowana, a komary nie idą na metaksę, uzo i coca-colę? Pora
wrócić do środków z czasów doktora Livingstone’a i redaktora Stanleya: rozpiąć
nad łóżkiem i w drzwiach moskitierę.
Inna rzecz, że Livingstone’owi nie pomogła i umarł w Afryce. Stanley zaś dostał
udaru w Anglii, ale podobno organizm miał bardzo osłabiony wskutek licznych
chorób tropikalnych, które przecierpiał w Afryce.
Zapewne z powodu komarów, I presume. Zatem gdy kiedyś jeszcze mnie zaciągną do
rezydencji Oneiro na Eginie, zanim poddam się tam onirycznym marzeniom, będę
musiał rozpiąć wokół siebie siatkę na komary. Chyba że David – nasz gospodarz ma
na imię tak jak dr Livingstone – zainwestuje w antykomarzą infrastrukturę. W co,
niestety, wątpię. David chyba też jest Szkotem.